ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΤΥΠΗ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Αυτή είναι μία δίπορτη κουπέ BMW, η 3.0 CS του 1974
σε μπλε Βαϊκάλης με εσωτερικό σε ταμπά.
Τι στον διάβολο είναι το "ταμπά";
Έχει εξακύλινδρο κινητήρα εν σειρά, 180 ίππους και τεσσάρι σασμάν,
και πιάνει 212 χλμ. την ώρα.
Είναι κουπέ για κυρίους. Αν είσαι πετυχημένος και κομψός,
αλλά θες να φαίνεσαι σπορτίφ και νεανικός,
αυτή η ανεπιτήδευτη δίπορτη BMW είναι τέλεια.
Όπως κι ο ξεχωριστός καλεσμένος μου, ο κ. Άλεκ Μπόλντουιν.
"Τι λες, λοιπόν;"
Του αρέσουν τα σακάκια και τα κοστούμια.
Δεν νεανίζει, είναι κύριος.
Σκέφτηκα ότι ένα αμάξι για μεγάλους, με λίγη σπορ ευρωπαϊκή ζωντάνια
θα του ταίριαζε.
Ωραίο αμάξι.
Δυστυχώς, το συγκεκριμένο είναι σαπάκι.
"Σαπάκι" το λένε στο Λονγκ Άιλαντ. Σημαίνει σκουπίδι.
Δεν το συντηρούσαν καλά. Έχει τα χάλια του.
Κάπνιζαν πολύ εδώ μέσα.
Ίσως φαίνεται ότι απολαμβάνω την οδήγηση. Καθόλου.
Ο Άλεκ θα μ' άρεσε ασχέτως καταγωγής,
αλλά προς μεγάλη μου χαρά μεγαλώσαμε στην ίδια πόλη,
το Μασαπίκουα του Λονγκ Άιλαντ.
Μια γλυκιά μεταπολεμική Εδέμ που την εκτιμάς αφού φύγεις.
ΛΥΚΕΙΟ ΜΑΣΑΠΙΚΟΥΑ
ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ
Σήμερα, όμως, για πρώτη φορά επιστρέφουμε μαζί στο Μασαπίκουα,
να ξαναδούμε τη μικρή πόλη που καθόρισε το ξεκίνημά μας.
- Εμπρός; - Άλεκ;
- Ναι. - Ο Τζέρι.
- Τι με θες; - Ξέρεις κάτι;
Το ίδιο σκεφτόμουνα. "Τι λόγο έχω που τηλεφωνώ;"
Ο λόγος; Τι είχες κατά νου;
Τι θα 'θελες; Είμαι όλος δικός σου.
- Έχω μια ιδέα. - Τέλεια. Ανυπομονώ.
Δεν υπήρξε φορά να βρεθούμε και να μην το διασκεδάσω.
Γι' αυτό τον φιλοξενώ συχνά.
Γιατί είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ στο Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Θα ήθελα πολύ έναν καφέ πρώτα.
Να πάρουμε κάτι από εδώ γύρω;
- Πάμε. - Ας περπατήσουμε.
- Μάρκο. - Τζέρι.
- Ο Τζέρι, ο Μάρκο. - Πώς είστε;
Λέγεται Βάκι, Μάρκο Βάκι.
Ένας φίλος είπε "Μούφα. Ψευτοϊταλός είναι.
Είν' ο Τζέρι Κόεν από το Τζέρσι".
Όλα αυτά είναι θέατρο.
- Τέλειος. Πολύ καλός. - Ευχαριστώ, κύριε.
Πολύ καλός.
Γεια, τι γίνεσαι;
Έχεις ωραίο σπίτι εκεί στο νησί.
- Ναι. - Και γιους.
- Δεν ξεκολλάνε από κει. - Όχι.
- Οι δικοί μου ποτέ. - Όχι.
Τους λέω "Πάμε στο αμάξι".
Κάθονται μπροστά στο σπίτι.
Λέω "Πρέπει να γυρίσουμε".
Και μου κάνουν… "Τι είπες;"
Είναι ενδιαφέρουσα η σχέση μας, γνωριζόμαστε καλά,
αλλά και με κενά ο ένας για τον άλλον.
Όπως στο Κάθε χρόνο τέτοια μέρα.
Συναντιόμαστε, ξεσαλώνουμε,
και χανόμαστε για έναν χρόνο.
Όπως και στην ταινία, ε;
Ξέρω ότι σ' αρέσουν οι BMW. Τη μαύρη δεν έχεις ακόμα;
- Ναι. - Την έχεις ακόμα;
Ναι, την 735.
- Τι μοντέλο είναι; - Του 1984.
Μ' αρέσει να 'χω αμάξι "σαπάκι".
Να μη νοιάζομαι αν μπει άμμος ή τα σκυλιά βρεγμένα.
- Έχω σκ… αμάξι, δεν καίγομαι… - Όπως το λέμε στα μέρη μας: "Σαπάκι".
Σαπάκι είναι.
Μάλιστα. Πολύ ωραίο είναι…
για σαπάκι.
- Θέλει ταλέντο αυτό που μόλις έκανες. - Ευχαριστώ.
Να αφήνεις τον συμπλέκτη με τόσο χαμηλές στροφές.
- Είσαι στο τσακ να σου σβήσει. - Ναι.
Το πας στο όριο να σου σβήσει, κι όμως το ελέγχεις.
Είμαι καλός, ε; Είμαι καλός.
Είσαι ο πιλότος Σαλενμπέργκερ της τηλεόρασης, με αμάξια αντίκες.
Ξέρεις πόσο ενθουσιάστηκαν οι εβραίοι όταν άκουσαν το "Σαλκμπέργκερ";
"Σαλενμπέργκερ; Τι;
- Λες να…;" - "Να είναι;"
"Υπάρχει πιθανότητα…;" Αλλά, φυσικά, δεν ήταν εβραίος.
Εσένα η γυναίκα σου είναι του στιλ "Αχ, Θεέ μου, δυνάμωσε τη ζέστη.
- Όλο κρυώνω". - Ναι.
- Εσύ το 'χεις στο "Χιόνι". - Ναι.
Σ' αρέσει η δροσιά.
- Δεν σ' αρέσει η ζέστη. - Μ' αρέσει να 'μαι άνετα.
Όσο αδυνατίζω… Το παλεύω πολύ τώρα αυτό.
Τώρα έχεις χάσει…
Σε κοιτάζω και λέω να πω…
Νομίζω δέκα κιλά και μισό.
Τόσο μαντεύω.
Όταν γνώρισα τον Μπράντο, είπα
"Πόσα κιλά με κάνεις;" Μιλούσαμε για το βάρος.
Λέει "Θα 'λεγα ότι είσαι 96 με 100 κιλά".
Λέω "Θεέ μου, ακριβώς… Μα πώς;"
Και λέει "Είμαι πολύ καλός σ' αυτά".
Είπε "Είμαι πολύ καλός σ' αυτά".
Εκτιμώ τον καιρό πολύ ευοίωνα.
- "Ευοίωνα". - Έβαλα άλλη κολόνια.
Για άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο.
Η χειμωνιάτικη είναι βαριά.
- Φοράς κολόνια τώρα; - Πάντα βάζω κολόνια.
- Πάντα; - Πάντα.
Ορίστε, κύριος… Έτσι σε βλέπω κι εγώ.
Είμαι γιακ της Μασαπίκουα, αλλά πρέπει να βάζω κολόνια.
Για να κόβει τη μυρωδιά μου, την ιδρωτίλα, τη βοδινή οσμή του σώματός μου.
Πρέπει κάπως να την απαλύνω.
Είσαι άτομο για το οποίο όλοι παίρνουν θέση.
Χωρίς ουδετερότητα.
- Όταν φύγω, θα τους λείψω. - Εμένα μου λείπεις ήδη.
Εσύ βλέπεις τηλεόραση; Ως θεατής;
Ναι. Είχα ένα σκετς για το TV Guide,
το έντυπο που πετούν όσο κανένα.
Το πετούν στα σκουπίδια όσο τίποτε άλλο που διαβάζεται.
Όταν ερχόταν στην αρχή της βδομάδας, ήταν…
Το εξώφυλλο ίσιο, οι εκπομπές φαίνονταν ωραίες, τα πάντα.
Το Σ-Κ ήταν κατατσαλακωμένο…
Και χωρίς εξώφυλλο.
Χωρίς εξώφυλλο. Με μισολυμένο το σταυρόλεξο από πίσω.
Οι εκπομπές φρίκη, ξέρεις.
Το F Troop, η Ζώνη του Λυκόφωτος.
Ο Σέρλινγκ, ο δημιουργός της, μίλησε στο σχολείο μου.
Πω πω. Η θεία μου η Μπέκι ισχυριζόταν ότι κάποτε τα είχαν.
Και μια μέρα το 'φερε η τύχη και τον πέτυχα στο Λος Άντζελες.
Λέω "Είμαι ο Άλεκ Μπόλντουιν". Μου κάνει "Ναι".
Και λέω "Με τη θεία μου την Μπέκι, το επώνυμό της ήταν Μάρτινο,
τα είχατε στο κολέγιο".
Και μου λέει, κυριολεκτικά, "Μου επιτρέπεις;" Και φεύγει.
- Το "Μου επιτρέπεις;"… - Εδώ είναι.
…είναι φανταστικό όταν το λες σε κάποιον.
- "Μου επιτρέπεις;" - Γιατί…
- Ευγένεια. - Ευγένεια και αγένεια μαζί.
- Αλλά εμφανέστατα… - Εμφανέστατα…
- …κάνεις άκρη. - Ναι.
Και κάνεις άκρη.
Νεοϋορκέζοι γίναμε πια.
Παράθυρο ανοιχτό, παρότι
είμαστε πακτωμένοι, με εξατμίσεις στη μούρη μας.
Δεν μας νοιάζει εμάς.
Λέμε "Θέλω να δω αυτό το δέντρο σε φυσικό χρώμα.
Τη φυλλωσιά να αλλάζει".
Κι ας υπάρχει ένα πετρελαιοκίνητο φορτηγό από καθαριστήριο,
γεμάτο βρομερές πάνες, να με πνίγει στο καυσαέριο.
Δεν άλλαξε πολύ πια η σχέση άνδρα-γυναίκας;
- Ναι. - Πρέπει να 'σαι πάρα πολύ…
να επαγρυπνείς, πάντα να επαγρυπνείς.
Όπως αγκάλιαζα τη γυναίκα μου προχτές, το χέρι μου…
Σαν να με χτύπησε το ρεύμα.
Την πιάνω από τη μέση, τινάζεται, λέω "Συγγνώμη".
Ήταν ανάρμοστο;
Ίσως υπερβάλλεις στην εφαρμογή των νέων κατευθυντήριων γραμμών.
Οι γονείς σου σ' αγαπούσαν, έτσι;
Μας αγαπούσαν, αλλά με διαφορετικό τρόπο, νομίζω.
- Εγώ με τα παιδιά μου τώρα, είμαι εντελώς… - Ναι, τα "πνίγεις".
Είναι απίστευτο πόσο περισσότερο εκφράζω τη στοργή μου.
Ναι. Η θεωρία μου είναι ότι είμαστε η πρώτη γενιά που έζησε παιδική ηλικία.
Οι γονείς μας δεν ζήσαν παιδικά χρόνια.
Μεγάλωσαν. Όχι σαν παιδιά.
- Εμείς ζήσαμε παιδική ηλικία. - Ναι.
Και σκεφτήκαμε "Βρε συ, ωραία ήταν. Ας το τελειοποιήσουμε τώρα".
ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟ ΠΑΡΚΟ
Κοίτα. "Παραλία Τζόουνς". Θεέ μου.
Αν είσαι από τη Μασαπίκουα, αυτό ήταν ο πύργος του Άιφελ.
- Το Ταζ Μαχάλ. - Ναι.
Παγκόσμιο αρχιτεκτονικό θαύμα.
- Ναι. - Και λες στους γονείς…
Η Όπερα του Σίδνεϋ της Μασαπίκουα.
Λες "Τι έχει μέσα αυτός ο πύργος;"
Οι γονείς σου σε κοιτούν και λένε
"Πού στον διάολο θες να ξέρω;
Ένας πύργος είναι. Διακοσμητικός".
- Θυμάσαι το 1965, ίσως κι '64; - Ναι.
- Ήμουν έξι χρονών… - Ναι.
Έπαιζα μπάλα με φίλους. Το αποκορύφωμα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ναι. Το αποκορύφωμα.
"Όταν ρίξω την μπαλιά,
όποιον πάρει ο Χάρος".
- Κι έτσι έγινε. - Λέω "Εντάξει! Όλοι μπροστά!"
- Καταλαβαίνεις; - Πριν κλιμακωθεί το Βιετνάμ.
- Βλέπεις Κεν Μπερνς; - Φυσικά.
- Αλήθεια; - Βέβαια.
Τη γυναίκα μου την αγαπώ όσο τίποτα.
- Μέχρι θανάτου. - Ναι.
Ξαπλώνει πλάι μου. Κοιμάται πάντα.
Αλλά και πάλι, εγώ ψάχνομαι με την ένταση του ήχου.
Κι όταν κάνει…
Σκηνές από το Κε Σαν. Από το Πλεϊκού. Λίγο Ντιεν Μπιεν Φου. Φοβερός εφιάλτης.
- Το βλέπεις και… - Πνομ Πεν.
Όχι για όταν κοιμάται η κυρά.
Κι η γυναίκα μου κάνει…
Για πες, έχεις ακόμα εκείνο το σκάφος;
- Γιατί ξέρω… Σου άρεσε… - Δύο σκάφη έχω.
Δεν είναι πιστολίδι ο γάμος πότε πότε; Κοιτάω έξω και λέω
"Φοβερή μέρα για βόλτα με σκαφάκι, ε;"
"Δεν θα πας στο σκάφος. Δεν αφήνω εγώ τα παιδιά μου εκεί".
Εγώ παίρνω τα όπλα το πρωί,
και τα αφήνω έτσι στο τραπέζι.
Κάνεις έτσι…
Λύνεις τη ζώνη και την αφήνεις να πέσει κάτω.
Όπως ο Χένρι Φόντα.
- Εσύ πήγες λύκειο εδώ. - Ναι.
Πώς ήταν για σένα αυτό;
Έβρισκα… κάποιον άλλον χαμένο από χέρι. Κάποιον σπασίκλα που δεν είχε φίλους.
Και δεν ήξερα ότι υπήρχε κόσμος που πήγαινε σε πάρτι.
Ότι υπήρχε κοινωνικότητα.
- Κι εγώ το ίδιο. - Αλήθεια;
Ήμουνα σπίτι μου.
Δεν ήξερα ότι κάποιοι παίζανε Τουίστερ "χάνεις-γδύνεσαι".
Παίζανε Τουίστερ σε κάποιο πάρτι και πίνανε φτηνό μηλίτη,
με το πιο σέξι κορίτσι του σχολείου να 'χει γδυθεί.
Παιχνίδια γνώσεων… "χάνεις-γδύνεσαι".
Ενώ εσύ με τον φίλο σου λέγατε
"Απλά νάτσος ή γεύση μπάρμπεκιου;"
Ο πατέρας μου μου πήρε μια χορτοκοπτική. Πήγαινα σε πολλά σπίτια.
Είχα 20 δολάρια.
Για βενζίνη και το λάδι που βάζεις.
Πάνε τα πέντε. Είχα 15 στην τσέπη.
- Κι ήμουνα σαν… - Ναι.
"Έλα, τι γίνεται; Έχω 15 δολάρια πάνω μου".
Ήταν…;
"Κερνάω λιόσπορο όταν έρθει ο φιστικάς.
- Έχω χρήμα εγώ". - Τζάκομπσεν ήταν ή Τόρο;
- Μάρκα; Λον-Μπόϊ. - Λον-Μπόϊ.
Καλή ήταν αυτή.
Μιλάς για το είδος της…
Τη μάστιγα του ανδρισμού στη σημερινή κουλτούρα, το πώς…
Θεέ, εγώ στη Β'- Γ' γυμνασίου,
τι λέμε τώρα, με όλα τα κορίτσια ήταν το ίδιο. Με όλα…
"Γεια".
- Όπως στο Αριστερό μου πόδι. - Παρέλυα από φόβο.
Το θυμάμαι μεγάλος, ιδίως μετά τα παιδιά,
"Τι τύχη που το 'ζησα αυτό. Που μεγάλωσα εδώ".
ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ
Τι θα πάρεις;
Κάτι που να δείχνει σεβασμό.
Όπως λένε οι φίλοι μου: "Ντόπιο".
- Ναι. - Κάτι ενδημικό της περιοχής.
Αυτό θα 'λεγε ο Ρόνι. Ναι.
Κυριολεκτικά, θα έλεγε "Το οσομπούκο που έχετε εδώ".
Ήμαστε στην Ιταλία μαζί. Λέει "Το μοσχάρι είναι ντόπιο;"
Αχ, Ρόνι.
Στον χώρο μας υπάρχουν πολλοί που ξέρουμε
ότι είναι ταλαντούχοι, αλλά δεν θα πετύχουν.
Θέλει τύχη σε μεγαλύτερο βαθμό από άλλους χώρους, νομίζω.
- Με καταλαβαίνεις; - Όχι.
Καλά. Το φοβόμουν ότι αυτό θα πεις.
Εγώ νομίζω ότι υπάρχει ταλέντο, αλλά μένει ακαλλιέργητο.
Θεωρούν αξιωματικά… Το βλέπουν σαν μαγικό χαλί.
"Θα με ανακαλύψουν. Γιατί να κουράζομαι;"
Όπως το έλεγα εγώ παλιά, η Επιτροπή Σόου Μπίζνες…
Βλέπεις τηλεόραση και σου χτυπούν,
"Τζέρι, είμαι ο Ντέιβ Άντισον, από την Επιτροπή Σόου Μπίζνες.
Είδαμε ότι έχεις τεράστιο ταλέντο και δυνατότητες,
που δεν ξέρεις τι να τα κάνεις,
και δεν υπάρχει γέφυρα ή άλλο μέσο
για να προχωρήσεις, γι' αυτό και ήρθαμε.
Είμαστε η Επιτροπή Σόου Μπίζνες. Θα σε ανεβάσουμε εμείς".
"Πολύ απαρατήρητοι περνάτε. Ούτε που σας ξέρω".
"Πάντως όταν λάβαμε το όνομά σου, εκπλαγήκαμε.
Ούτε καν σε είχε πάρει το αυτί μας.
Αλλά αφού μας είπαν πως είσαι χαρισματικός, το πιστεύουμε".
Ναι.
Λες και θα 'ρθει κανείς να σε πάρει και να σε πάει σηκωτό. Δεν πρόκειται.
ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ - ΑΠΟ ΤΟ 1950
Έχω γυναίκα τέλεια!
Πότε πότε είμαι ξαπλωμένος
και λέω "Τι θέλει μαζί μου; Γιατί;
Μπορούσε να 'ναι μ' όποιον θέλει".
Εμένα αυτό με χαλάει.
Δεν μ' αρέσει το "Η γυναίκα μου με ανέχεται, οπότε…"
Τι θα πει αυτό; Όλοι ανέχονται όλους, Άλεκ. Σε κανέναν δεν αρέσει ο άλλος.
Ξέρεις πώς θ' αρχίζω κάθε μέρα; Θα σου τηλεφωνώ.
Να σου λέω "Άκου πώς νιώθω".
Κι εσύ απλώς να λες "Σταμάτα!"
Θυμάσαι εκείνο το τραπέζι;
Περνούσαμε φανταστικά, γελούσαν όλοι.
- Εμείς οι δύο κυριαρχούσαμε. - Ήταν κι ο Κλίντον.
- Ήρθε στο γλυκό. Η Φέργκι… - Ο Πρίγκιπας Άντριου.
Η Φέργκι σπάστηκε που είχαμε τόσο έντονη παρουσία. Θυμάσαι;
- Ναι. - Είπε να σωπάσουμε.
Γι' αυτό έκανα τη σειρά.
Να μπορούμε να μιλάμε.
Πού 'σαι! Αυτή η ομελέτα, δική σου, Φέργκι.
Την κερνάς εσύ. Θα στείλουμε τον λογαριασμό στο Μπάκιγχαμ.
ΧΡΕΩΣΗ: ΦΕΡΓΚΙ
Έκανα τη γυναίκα σου να κλαίει.
Ήταν πλάι μου, κι εσύ σ' άλλο τραπέζι. Δεν έβαζαν μαζί τα ζευγάρια.
- Η Τζέσικα ήταν δίπλα μου. - Ναι.
Λέγαμε για τον γάμο. Εγώ εργένης τότε.
Γυρίζω και της λέω "Θες να σου πω πώς…"
Μου 'ρθε ξαφνικά, σαν φώτιση σε στιλ Λ. Ρον Χάμπαρντ.
"Να σου πω πώς θα κρατήσεις τον γάμο φρέσκο και ζωντανό;
Μόνο ένα έχεις να θυμάσαι. Ένα μόνο.
Ένα μόνο. Για κάποιους αυτό είναι ό,τι πιο δύσκολο".
Λέω "Πιάνε τον από το χέρι, κάθε μέρα, κάποια στιγμή,
κράτα τον και λέγε 'Τζέρι,
σ' αγαπώ όσο τίποτα στον κόσμο'".
Της είπα "Αν του το λες αυτό, θα κάνει ό,τι του ζητάς.
- Οτιδήποτε". - Έτσι.
Αν ξέρει… Οι άντρες θέλουν να ξέρουν ότι τους αγαπάς.
Όταν το ξέρουν, μπορούν να κατακτήσουν όλον τον κόσμο,
μ' αυτό το "Σ' αγαπώ".
Κι η γυναίκα σου δάκρυσε.
Κι ήσουν πίσω της, την κοίταξες κι είπες
"Τι έγινε; Τι κάνεις εκεί;"
Είπες "Τι της λες εδώ πέρα;"
Ο γάμος είναι σαν το Κωθώνι του λόχου.
"Καθάρισα την Καλλιόπη, λοχία, όπως είπες ότι σ' αρέσει.
Με οδοντόβουρτσα καθαρίζω".
Και λοχίας είναι η γυναίκα μου. "Σε καζάνι βράζουμε όλοι εδώ.
Σε άλλο εσύ, σε άλλο εγώ, σε άλλο ο λοχαγός.
Ο σκοπός είναι να μη σκορπάμε νερά".
Ένα ονειρεύομαι, να είχα μουσικότητα.
Αν μπορούσα ν' αρχίσω απ' την αρχή, έτσι θα έκανα τη ζωή μου.
Με ρώτησε κάποιος "Τι φαντασίωση έχεις;"
"Και θα γίνει;" Λέει "Ναι. Η φαντασίωσή σου είναι.
Φτιάξ' την όπως τη θες αληθινά".
Σε στιλ "Είσαι βούρλο".
Και γίνομαι μαέστρος.
Τι χαρά να 'σαι στο βάθρο. Είναι σαν…
Τα γκέι κύματα που εκπέμπεις κατά καιρούς είναι εκπληκτικά.
Γιατί… Είσαι από τους τελευταίους άνδρες.
Έχεις πραγματική αρρενωπότητα.
Αλλά μια στο τόσο βγάζεις μια…
Μια φλέβα ομοφυλοφιλίας, σαν το σιρόπι βανίλια στο παγωτό.
- Σαν λωρίδα. - Σαν αστραπή που σε διαπερνά.
Έχεις παίξει ρόλο γκέι;
- Α, ναι. - Αλήθεια;
Στο Διασκεδάζοντας τον κύριο Σλόουν του Όρτον,
παίζω τον Εντ που πηγαίνει στο σπίτι, στην αγγλική εξοχή,
κι έρχεται ο Σλόουν, ο νεαρός εγκληματίας φυγάς.
Κι έρχεται και μένει στο σπίτι.
Μετά, στη Β' πράξη, να σου ο Εντ. Και κάθομαι εκεί.
Είναι αγαπημένη μου θεατρική στιγμή όταν εκείνη λέει
"Να τον φέρω κάτω".
Λέει "Έντι". Μου λέει "Να σου γνωρίσω τον κ. Σλόουν".
Ανάβω τσιγάρο. Λέει "Ο κ. Σλόουν".
Πες ότι είσ' εσύ. Στη σκηνή είναι ο Κρις Κάρμακ.
Ανάβω τσιγάρο. Λέω…
Κάναμε τεράστια παύση. Τεράστια. Λέω…
"Μου μίλησε για εσάς η αδελφή μου.
Ότι ήσαστε ορφανός και τα λοιπά.
Θα περάσατε δύσκολα μικρός. Αλλά δεν σας φαίνεται".
Έχω έναν σωρό ατάκες, και τελικά τον ερωτεύομαι.
- Ναι. - Και με τον Κρις Κάρμακ εγώ…
Μόνοι στη σκηνή, ήταν οι καλύτερες στιγμές της ζωής μου.
Την ηθοποιό-αδελφή μου ούτε την κοιτούσα. Έλεγα
"Δεν πας ν' αλλάξεις μαξιλαροθήκες;"
"Μαξιλαροθήκες". Με την κατάλληλη εκφορά. Κι έφευγε.
Μάλιστα.
"Βρε, βρε". Κι είχα μια σκηνή μ' αυτόν τον τύπο.
"Πολύ αθλητικός φαίνεσαι.
Μεγάλωσες σε ορφανοτροφείο. Κάνατε δραστηριότητες εκεί;"
Λέει "Ναι, κάνω απ' όλα.
Σφαιροβολία, επί κοντώ, άρση βαρών, μποξ, ποδόσφαιρο".
Κι όσο μιλάει, εγώ κάνω…
Και τελικά λέω "Φοράς δερμάτινα;
Δερμάτινο τζιν, φέρ' ειπείν, κατάσαρκα, χωρίς…"
Και λέει "Σκελέα;"
Δηλαδή εσώρουχο, και λέω "Άντε να χαθείς".
- Δεν ήθελες ποτέ θέατρο; - Όχι.
Άντε να ήμουν επαρκής. Έχει νόημα; Εσύ είσαι σπουδαίος ηθοποιός.
- Δεν ήθελες να παίξεις στο θέατρο; - Έχω παίξει.
Γιατί να περιμένω πότε θα μιλήσει ο άλλος;
- Γιατί τους το αρνείσαι; - Όχι.
Είδα τον Ντέρεκ Τζάκομπι ως Ληρ, κι ήταν ακριβώς από πάνω μου.
Σε τόση απόσταση από μένα.
Κοιτούσα από πάνω τον Τζάκομπι ως Ληρ και μπορούσα να τον αγγίξω.
Θυμάμαι ότι είπα "Θεέ μου, αυτήν τη στιγμή δεν θα την ξαναζήσω".
Ο Ντέρεκ, ο μέγας Ντέρεκ Τζάκομπι, να βαριανασαίνει, να μουγκρίζει…
Να βγάζει ατμούς. Είναι ο Ληρ.
- Μόνο τον λογαριασμό. - Δεν έχω τρέλα…
Ευχαριστούμε που ήρθατε.
Δείχνεις και την τελική τελετουργία;
Όχι ως τελετή. Θέλει να πληρωθεί.
Γράφω σε διάφορους. "Μου αρέσει…"
Αφήνω γράμματα στα καμαρίνια. Εγώ δεν πάω πια εκεί.
Δεν θέλω να ενοχλώ μετά την παράσταση…
- Ναι. - Ίσως δεν έχουν όρεξη.
Οπότε έχω στην τσέπη επιστολόχαρτο και φάκελο.
Γράφω: "Θεέ μου, ήσουν έξοχος".
Και το αφήνω στον πορτιέρη.
Δηλαδή, μετά την παράσταση, το γράφεις εκεί που κάθεσαι;
- Ναι. - Πού ακουμπάς όταν γράφεις;
Το χαρτί και το στιλό.
Στη μέση έχει κάτι εντελώς ανακόλουθο.
Έναν σωρό ιστορίες από… Όχι, σ' το δίνω εγώ. Έτοιμος;
Και… το… Έχασα την ατάκα μου. Συγγνώμη.
Ο… Πώς λέγεται, Μπάρι…
Ευχαριστώ. Τι κίνηση έχει εδώ!
Δηλαδή… Μπορώ; Αγοράζει…
Αγοράζει…
Αυτό σημαίνει δώσ' το μου.
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου